Het verhaal van Anitriberi
Foto van Stylishfoods Het was een warme zondagmiddag in Paramaribo, ergens in de vroege jaren ’50. De zon brandde op de houten daken, en in de smalle straatjes rook je overal gebakken banaan en houtskoolvuur. In de volksbuurten zaten mensen vaak op hun stoep, kletsend, lachend, of soms klagend dat alles duur was geworden. In één van die huizen woonde tante Gratia, een oudere vrouw die bekendstond om haar verhalen en kookkunst. Rondom haar zaten kinderen en buren met hun blikken borden in de hand. Ze glimlachte en vroeg: “Mi pikin, yu sabi san na anitriberi?” (Mijn kinderen, weten jullie wat anitriberi is?) De kinderen schudden hun hoofd. Tante Gratia begon te vertellen. De armoede en het samen delen “Lang geleden, na de oorlogsjaren, hadden de mensen hier in Suriname niet veel. Een kilo rijst was soms al een luxe, zoutvlees kwam alleen als iemand het uit de stad kon halen, en vis werd vaak gedroogd om langer te bewaren. Maar één ding hadden we wél: de kracht om samen te delen. An...
